Woningen in zicht?
En als we nu eens genoeg woningen hebben? Ja, sorry, ik val nogal met de deur in (het zoveelste) huis, maar dat schoot opeens door me heen. Wat als zou blijken dat we genoeg woningen hebben, dat zou schrikken zijn, denk ik.
Krimp, nou ja die krimp, hoor ik u denken, die krimp zit toch alleen maar in de randen van Nederland. De buitengewesten. Guur, einde van onze wereld, ontzettend ver zuid…Limburg, heel hoog weggestopt oost …Groningen, bijna in de zee gelegen ver weg ...Zeeland. Maar in de rest van ons lage land, daar is toch nog volop vraag. Daar worden overrijpe twintigers ongeveer uit hun slaapkamers bij pa en ma gedrukt. Ingebouwd door de eerste verzameling meubeltjes en andere uitzet die meteen in het zo fel gewenste maar helaas bijna onverkrijgbare eerste huis kunnen worden gezet. Daar schuifelen hordes (plotseling!) alleenstaanden met doorweekte kleren door kille straten, op zoek naar een woning, maakt niet uit wat voor woning, als het maar enigszins wind- en waterdicht is.
U ziet ze niet. Ik zie ze niet. Maar ze moeten er zijn. Want onze rekenmodellen geven het aan. En zo’n model dat is de waarheid, want daar is over nagedacht. Dat weten we heel goed want we kennen al die veronderstellingen die onder zo’n model liggen. Toch? En we weten dat als ook maar één variabele iets anders zou zijn, de uitkomsten compleet wijzigen, toch? Natuurlijk, wij laten ons niet met een kluitje het riet in sturen (al was het maar omdat het riet wel de laatste plek zou zijn waar je een woning vindt).
Weet u dat ik laatst een flard meekreeg van een evaluatie van ons belangrijkste rekenmodel. Bleek dat men onder andere over het hoofd had gezien dat als twee huishoudens gingen samenwonen er een woning op de markt beschikbaar komt. Au!
Maar voor de rest kloppen al die modellen natuurlijk als een bus. Want er is volop druk op de woningmarkt. Er staan nauwelijks huizen te koop. Laat staan woningen onder de 2,5 ton. Zo schaars als kaviaar. En de onderkant van het bezit van woningcorporaties verhuurt natuurlijk als een tierelier. Het is niet veel, maar kost nog minder en de woningnood is enorm. Dus die gaan als de allerwarmste broodjes over de door legers van huizenzoekers belaagde toonbanken. Toch?
Ongerust zou je pas hoeven te worden als woonbehoefte modellen niet blijken te kloppen, of elkaar tegenspreken. Als zelfs betaalbare koopwoningen niet verkocht worden. Als steeds meer huurwoningen niet verhuurd worden. Als alles er op wijst dat we genoeg woningen hebben. Maar er is gelukkig geen enkel teken dat daar op wijst. Wees niet ongerust, in onze informatiemaatschappij zouden we zo’n teken meteen opvangen. Zo’n grote verandering zie je echt wel aankomen. Zoals bijvoorbeeld ….de kredietcrisis (?) Toch?
Venhoop
---
Foto boven: Sjors de Vries
Venhoop
loopt rond in onze wereld van het RUIMTEVOLK en bericht daarover op eigen wijze. info@ruimtevolk.nl
RELEVANTE LINKS
nos.nl/artikel/13894...
www.wonenwestbrabant...
Print dit artikel
Geweldig! Want... waar? Ik ben niet zo van de conspiracy theories, maar stel je voor dat de planbureaus die verantwoordelijk zijn voor deze rekenmodellen 'gesteund' worden door de hele bouwsector, zowel publiek en privaat, om toch maar vooral hun toekomst veilig te stellen.... Neeeejjjj, dat kan toch niet? Toch vraag je je wel eens af hoe de toenemende vergrijzing en toekomstige afname van de totale bevolking zich verhoudt met de woningmarkt? Mmmmm.....
Om nog maar te zwijgen over het feit dat we nu al meer woningen in de planning hebben staan dan die modellen voorspellen.
http://www.binnenlandsbestuur.nl/vakgebieden/wonen-verkeer/340-duizend-woningen-te-veel-in-de-pijplijn.149921.lynkx
En als we die modellen ook nog eens in twijfel durven trekken, is het probleem van de te grote planvoorraad misschien nog wel veel groter....
volgens mij zit er een groot verschil tussen de kwalitatieve en kwantitatieve woningnood. Er zijn inderdaad zat woningen in ons land, dat is geen nieuws meer, alleen voldoen ze niet aan de behoeftes.
Behoeftes enerzijds veroorzaakt door de demografische veranderingen van de bevolking (meer eenpersoonhuishoudens, vergrijzing), maar ook behoeftes door steeds (absurdere) wensen die mensen stellen aan hun woning. Waar 'we' vroeger al lang blij waren als er een bus in de buurt stopte, moet een huis nu nabij voorzieningen liggen, een 'binnenstedelijk groen' karakter hebben, goed bereikbaar zonder last van de snelweg, kindvriendelijk, uitzicht etc.etc. Die trends volgen elkaar dermate snel op dat als de wijk eenmaal gebouwd is, deze al weer verouderd is. We zijn gewoon niet zo heel snel tevreden meer met onze woning, daar zit 't hem in. Tsja, is dat een 'nood'?
tja, tussen plannen, bouwen en daadwerkelijk wonen zit natuurlijk wel een tijd. Vandaag hot, morgen weer not. En inderdaad, worden onze wooneisen net steeds gekker? We willen in de stad het comfort van een huis (qua m2-ters) dat overeenkomt met woonwensen in buiten gebieden. Niet realistisch, maar ik heb het idee dat niemand nee durft te zeggen. Alleenstaanden hebben nu een woonwens welke neerkomt op minimaal 50m2. Met een gezin met 2 kinderen toch voor iedereen een eigen kamer, een grote keuken, een grote living, een werkkamer voor ma en nog eentje voor pa en dan ook nog een hobbykamer plus een tuin. Tenslotte heeft de hond ook ruimte nodig en moeten er jaarlijks verschillende tuinparty\'s plaatsvinden. Immers, vervelend als de buren gaan klagen over de rook/baklucht van de bbq! Kennelijk spelen de woonbladen een belangrijke rol bij het formuleren van woonwensen. In die glossy\'s bijna altijd een soort van expositie achtige woonkamers/keukens, tja dat willen we allemaal. Nooit, of bijna nooit slimme oplossingen voor klein behuisden. Tja, en dan willen we ook nog een dergelijke riante woonplek vlakbij allerlei voorzieningen en faciliteiten. Nogal wiedus dat er een steeds grotere en snellere voorraad woningen hebben die niet meer voldoen aan de behoeftes. Dus tja, kloppen de woonmodellen niet of kloppen de woonwensen niet?
Ook ik ken veel mensen op mijn werk met kinderen die weg willen uit de grote stad: met een buggy de trap op, onveilig spelen op straat, te weinig ruimte in het algemeen, allerlei andere zaken waardoor ze vinden dat kun kind beter niet in de stad opgroeit. Maar ze zijn er juist gaan wonen vanwege de stad: alles dichtbij, veel leven (veel mensen per m2), veel vrienden om de hoek etcetera... Ik geloof niet dat ze beseffen dat ze het niet allemaal kunnen krijgen. De woningen die dit wel allemaal hebben zijn weer niet te betalen voor hen. De woningen die veel van hun punten wel verenigen liggen weer te veel in een \' dorp\' . Wie beseft er dat een wijk met grote huizen en met tuinen met veel privacy in de stad betekent dat een stad verdorpst? Minder mensen per m2 betekent minder winkels in de buurt, minder scholen, minder uitgaansgelegenheden etcetera, minder werkgelegenheid inde directe buurt etecetera.
Minder mensen willen nog echt in dorpen wonen, tenzij de dorpen vlak bij de stad liggen. Volgens mij daarom die krimpgebieden en de enorme uitbreiding van woningbouw aan de randen van steden.
De spijker op z'n kop, Venhoop. En laat je ook niet foppen door het vaak aangehaalde argument van de zogenaamde kwalitatieve woningnood. Er is ook geen sprake van kwalitatieve hongersnood als ik vandaag weer niet in De Librije kan eten. Wat in de woningmarkt volgens mij nog wel eens wordt vergeten, is dat een markt niet alleen een vraag, maar ook een aanbodzijde heeft. Wil je een populaire woning die alles biedt, dan moet je meer betalen. Kan je dat niet betalen, dan moet je je eisen naar beneden bijstellen. Zo moeilijk is het niet.
Woningbouw in Nederland wordt gekenmerkt door rationeel opgezette, seriematige, grootschalige productie van woningen en woonwijken. Waarbij alles in handen is van twee partijen: overheid en/of (commerciële) ontwikkelaars. Nu er crisis heerst stort dit apparaat in en komt de bouwproductie tot stilstand. Waar de kwantitatieve vraag op zijn einde loopt blijft de kwalitatieve vraag naar goed woon- en werkruimtes bestaan en zelfs te groeien. Dat laten buurlanden als België en Duitsland zien, waar de woningmarkt meer ontspannen is en er veel meer aan de woonwensen tegemoet wordt gekomen, onder meer omdat mensen zelf bouwen.
Dat de ‘woonconsument’ (bah, vies woord) zich te buiten gaat aan wat er in wooncentra wordt aangeboden valt alleen te verklaren uit het feit dat hij weinig tot geen invloed heeft op wat er gebouwd wordt. Hij is goed genoeg voor het opfunken van de door andere bedachte binnenkant, of voor de keus van de kleur van de badkamertegels. En het opborrelen van extreme, niet verenigbaar lijkende woonwensen is ook te verklaren uit de weinige invloed die een ‘woonconsument’ heeft. Hij weet immers niet wat de mogelijkheden zijn, want die krijgt hij niet.
Ergo: laat mensen veel meer zelf meebeslissen en/of meebouwen. Dan worden aan de ene kant de wensen realistischer. Aan de andere kant zal menigeen verrast worden door wat er mogelijk is als je mensen hun eigen gang laat gaan. Dan komt er creativiteit en oplossingen naar boven waar niemand aan heeft gedacht.
Er zijn woningen zat in dit land. Staatssecretaris Heerma meen ik dat ie heette, van Volkshuisvesting, zei ca. 10 jaar geleden al eens dat als ie vandaag iedereen op straat kon zetten en kon terugzetten in een hem/haar/hun passend huis, er morgen geen 'woningnood' meer zou zijn. Denk alleen al aan al die mensen van wie de partner overlijdt maar toch in hun grote huis blijven wonen. En iedere gemeente denkt te "moeten" groeien qua woningen om de voorzieningen op peil te houden. In mijn gemeente dreigt een nieuw "landgoed" te verrijzen met tientallen dure villa's in het groen omdat daar behoefte aan zou zijn om de dure jongens hier te houden. Maar hier staan zat dure huizen te koop voor die doelgroep.
Gemeenten bouwen hun laatste stukje groen vol met huizen. En zitten ze al vol tot de rand, zoals Delft, dan pik je toch een stukje Midden-Delfland in om weer een wijk te kunnen bouwen met 1.300 woningen van 3-4,5 ton (rijtje en 2/1 kap).
Van mij mag er een bouwstop komen in de Randstad. Als iemand een mooi huis wil in het groen voor weinig, is er plek zat in GR/FR/ZL etc. Honderdduizenden mensen die niet plaatsgebonden zijn (want werkloos, asielzoeker, WAO, VUT etc.). Laat ze daar helpen om de laatste school, winkel etc. in leven te houden ipv de Randstad 1 grote steenklont te laten worden.
Voor de liefhebbers:
www.stevenvanschuppen.nl
onder Ne3land het artikel "Kan Almere al minder?".
Interessante visie Jan Dirk! Ik hoop dat jullie artikel de beinvloeders en beslissers bereikt en aan het denken zet die het aangaat. Ik heb het artikel gelinkt op mijn homepage over Almere: http://www.plaatsengids.nl/almere.
We gaan er ook nog altijd vanuit dat woningen huizen zijn, en/of andersom. Vier muren en een dak. Dat is een hele klassieke benadering van wonen. Hoeveel mensen wonen er wel niet in oude scholen, pakhuizen, kantoorgebouwen, postkantoren, watertorens, gemalen, boten, zeecontainers, kerken, noem maar op. Soms tijdelijk, soms wat langer. Serieuze woonobjecten. Die vallen buiten de radar van de grootschalige woningmachinerie. Veel te lastig, dat soort vloeibare roulerende processen - die kun je niet in een modelletje duwen. In die zin een zwaktebod. Maar het is natuurlijk wel de kunst om dat instrumentarium slimmer en beter te benutten. Dus te gaan voor verdichting en diversiteit, binnenstedelijk, als morele plicht. Mede ingegeven door de demografische verschuivingen vanuit de krimpgebieden. Er is nog ruimte zat. Lastige is alleen dat met woningbouw (grondhandel) nog zo veel te verdienen valt. En dat in de context van een nazwerende financiele crisis, waar elke geldspons efficient uitgewrongen wordt. Zeker in het geval van Almere, met een naar verwachting nieuwe politieke (ooster)wind.
